كميل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢

بِغُرُورِها وَنَفْسى‌بِجِنايَتِها وَمِطالى‌ يا سَيِّدى‌ فَاسْئَلُكَ با ظواهر فريبنده‌اش و نَفْسم با تبهكارى و سستى‌اش مرا گمراه كرده است، اى خداى من، بِعِزَّتِكَ انْ لا يَحْجُبَ عَنْكَ دُعآئى‌ سُوءُ عَمَلى‌ به عزّت و جلالت از تو مى‌خواهم كه بدى رفتار و كردارم مانع از اجابت درخواستم وَفِعالى‌ وَلا تَفْضَحْنى‌ بِخَفِىِّ مَا اطَّلَعْتَ عَلَيْهِ مِنْ نشود و به (افشاىِ) آنچه كه از اسرار پنهانى من آگاه هستى رسوايم سِرّى‌ وَلا تُعاجِلْنى‌ بِالْعُقُوبَةِ عَلى‌ ما عَمِلْتُهُ فى‌ نكنى، و در مجازات رفتار و كردار زشتى كه در خَلَواتى‌ مِنْ سُوءِ فِعْلى‌ وَاسآئَتى‌ وَدَوامِ تَفْريطى‌ تنهايى مرتكب آن شده‌ام و استمرارِ كوتاهى وَجَهالَتى‌ وَكَثْرَةِ شَهَواتى‌ وَغَفْلَتى‌وَ كُنِ اللَّهُمَّ بِعِزَّتِكَ و نادانيم و زيادى شهوت رانى و بى‌خبرى‌ام، شتاب نكنى و خدايا به عزت و جلالت لى‌ فى‌ كُلِّ الْأَحْوالِ رَؤُفاً وَعَلَىَّ فى‌ جَميعِ الْأُمُورِ در تمامى حالات نسبت به من مهربان و در همه كارها نسبت به من پر محبت